Diekirch-Valkenswaard


Datum: 26-08-2017

Diekirch- Valkenswaard

Diekirch-Valkenswaard 2017

Terwijl vorig jaar het grote succes van Diekirch-Valkenswaard moest worden met een grote deelname viel dat jaar juist helemaal in de soep. Uiteindelijk ging er niemand en leek er een einde te komen aan ongeveer 20 jaar traditie. Toch waren er dit jaar weer 4 leden die de handschoen opnamen en zich aanmelden voor deze uitputtende tocht. Harm, André, Wout en Joop vonden dat er iets afgesloten moest worden en hadden zich ingeschreven. Samen met een drietal die we voor het gemak ‘die Geffense’ noemden. Harm had een buurman enthousiast gemaakt en die fietste normaliter met twee andere personen waarvan er één nota bene uit Nuland kwam en één uit Oss (resp. Frank van Griensven, Toon van Bergen en Erik van Toor).

Op het laatste nippertje sloot ook Gerard nog aan bij ons clupke en was Tandje dr Bij dus met 5 man vertegenwoordigd.

Vrijdag vertrokken we vanaf Joop met Ad als trouwe partner voor ons en Wimke Jansen voor ‘die Geffense’. Alle fietsen bij ons in de bus en over Duitsland omdat bij Francorchamps files werden verwacht. De reis ging voorspoedig en keurig rond 16.40 uur kwamen we, in de regen, aan in Vianden. Er was een MG-club bij ons hotel neergeland en die hadden de overhand ten opzichte van de fietsers. We dronken gezellig wat op het terras waar het zonnetje weer voorzichtig probeerde door te komen, droog was het in ieder geval. Door de drukte van die MG-club moesten wij bij Hotel Petri eten. De maaltijd was heerlijk maar niet al te uitbundig. De vertrouwde wandeling bracht ons weer bij de stoeltjeslift en langs de Our. Cafe du pont lieten we rechts liggen en we belandden weer op het terras bij Belle Vue. Dronken nog wat en lagen m.u.v. Ad en Wim keurig om 22:30 in het mandje.

Het ontbijt was zoals altijd perfect en mooi op tijd. Om 6 uur in de ochtend reden we met natte wegen maar droog en klam weer naar Diekirch. Daar troffen we Marianne van Kees. Kees stond op de voorste startrij waar Harm bij aansloot. De rest sloot keurig achteraan om eerst een minuut stilte te houden voor de organisator van het eerste uur Wim Kemps die dit jaar was overleden.

Iets over 7 vertrokken we over een nieuw parcours wat ons terug bracht richting Vianden om kort voor die stad de Our over te stekken en in Duitsland te geraken.

 

Daar bleven we tot en met Aken. Het zou gezien de 7 á 800 meer hoogtemeters een zwaardere route worden maar in de praktijk viel het alleszins mee. De beloofde zware Schwarzer Mann viel al helemaal mee. Daar bovenop lag de eerste pauzeplaats. Harm was ver vooruit en Wout iets achterop geraakt. ‘die Geffense’ kwamen, onder aanvoering van Erik, wat later aan bij de pauze.

In de afdaling van die Schwarzer Mann kwam een dwaze vrachtwagenchauffeur ons achterop. Met zware en lange boomstammen als vracht kwam hij met 80 km per uur naar beneden gestort en dan kort langs onze fietsjes. De schrik zat er even goed in. De aanloop naar de tweede pauze plaats Lammersdorf was wel even zwaar. Twee lange klimmen van ongeveer 5 km volgden elkaar kort op en als afsluiter een soort van Keuteberg die ons in Lammersdorf bracht. De gaten tussen Harm, onze groep (waar Wout nu wel was bijgebleven) en ‘die Geffense’ waren inmiddels aangegroeid maar niemand deerde dat iets. Het zonnetje was inmiddels uitbundig gaan schijnen en het werd alsmaar warmer.

Na deze pauzeplaats werd beloofd dat het alleen maar naar beneden zou gaan en dat klopte een heel eind. Een paar steile hellinkjes waren er nog wel maar die wogen niet op tegen al het daalwerk. Het stuk door Aken was balen want zeker 10 rode stoplichten hielden ons aardig op. Bij één van die stoplichten zeeg André neer ter aarde nadat hij zijn schoen niet uit de toeclip kon krijgen. En die aarde stond vol met brandnetels. Tot aan gisteren (maandag) heeft hij daar nog last van gehad maar het was wel een leuk gezicht. André was trouwens goed in vorm net als Gerard en ik mag ik zeggen. Wout had last van zijn rug waardoor hij tot zijn eigen spijt weinig kopwerk kon doen. Wel konden we mooi bij elkaar blijven wat sinds de editie van 2015 zeer goed bevalt.

De derde Pauzeplaats was op het industrieterrein van Geilenkirchen. Net als op elke pauzeplaats was Ad keurig op tijd om ons de toegang tot onze koelbox te bieden. Het was inmiddels een graad of 25 dus de koude drankjes en hapjes gingen er goed in. We hoorden hier dat we ruim anderhalf uur na Harm arriveerden. Bij de finish was dat ruim 2 uur geworden bleek later. Harm zijn gemiddelde was 31+ en wat ik begreep van Andre zaten wij ergens tegen de 27 gemiddeld toch een aardig verschil. Vanaf de derde pauze hadden we een aardig groepje waar we aan konden sluiten. We doorkruisten Nederland op zijn smalst om bij Maaseik de Maas over te steken en in België te geraken. Diezelfde brug hadden we bij ons fietsweekend ook gehad. De laatste pauzeplaats was in Neeroeteren. We troffen daar nog wat Nulandse fietsers en volgers (fam. V.d. Biezen). Met de eigenaar van de plaatselijke Beugelbaan hebben we nog wat gekeuveld en kregen ook de finishfoto van Harm samen met Kees doorgestuurd.

Voor de laatste 40 km kwam nu ook Wout nog op kop tot dat we werden ingehaald door een redelijke club die we die ochtend ook hadden kunnen volgen dus aanpikken. Dat bleek toch een lastige klus want het was een smal fietspad langs het kanaal met veel tegenliggers. En dan met 35 km aan het uur was toch link. In één van de dorpjes die we doorkruisten sprong Gerard zijn ketting van de fiets, een mooie gelegenheid om die snelle ploeg te laten lopen. Het restant een kleine 20 km hebben we zelf maar weer op kop gedraaid. Ook de intocht in Valkenswaard was dit jaar anders. We kwamen van het zuiden langs de Achelse Kluis en benaderden ook het plein na 258 km anders en mooier.

 

 

 

 

 

Diverse echtgenoten met kinderen stonden ons op te wachten met haring, uitjes en bloemen. Nog snel wat drankjes wegspoelen op de markt en even wachten op ‘die Geffense’ die een ruim uur na ons over de streep kwamen.Ook zij hadden genoten van hun eerste Diekirch. Wout en André gaven aan dat dit hun laatste kunstje was…Gerard zag ik nog twijfelen en ik…tja na deze geslaagde 21e keer en het aanlokkelijke jubileum (40 jaar Diekirch Valkenswaard) in 2018 denk ik toch nog even door te gaan….we zullen zien.



Terug naar het verslagen overzicht
Vorige pagina

Deze website is gerealiseerd door: DigiFactory Webworks
Fietsweekend 2017 Fietsweekend 2017