Datum: 18-06-2018

Ooypolder

De vooraf door Wout geuite vrees dat er slechts weinig leden op deze op vaderdag geplande 130 kilometers lange tocht door het Reichswald en de Ooypolder af zouden komen bleek niet bewaarheid. Er waren keurig 10 leden present en die hadden er ondanks de stevige westenwind allemaal zin in. En waarom ook niet, want deze tocht komt slechts een keer per jaar op het programma voor en is een ideale voorbereiding op het weekend van over twee weken, wanneer er drie dagen op een rij diezelfde afstand moet worden bedwongen. Alle tien waren dusdanig in conditie dat ik durf te zeggen dat ze klaar zijn voor dit weekend. Die tien waren André, Wout, Gerard, Alfred, Harm, Joop, Jack, Roel, Tonny en ik. Jack slaat trouwens het weekend met een door mij gevoelde aarzeling over. Jammer, want onze man uit de Kruisstraat past er precies tussen. Misschien bedenkt hij zich nog. Verrassend was de mededeling van Carlos dat hij toch meegaat. Ik vroeg nog aan Joop wat hij dan precies mee gaat doen en het antwoord was: fietsen. Hij gaat de komende twee weken stevig trainen om voldoende in conditie te zijn. Als ik heel eerlijk ben, dan houd ik mijn hart vast, maar laten we uitgaan van het positieve. Voor het bier drinken hoeft hij gelukkig niet meer te trainen. Op de Waaldijk tussen Erlicom en Ooy sloeg de schrik ons nog even om het hart toen Tonny bijna werd geschept door een stevig doorrijdende motorrijder. Gelukkig konden ze elkaar nog net ontwijken. 
Koffie dronken we andermaal bij Oortjeshekken en daar zaten we goed op een druk bevolkt terras. Probleem blijft telkens weer dat je daar je grei zelf moet halen en ook weer moet terugbrengen. Alternatieven zijn niet voorhanden, dus we doen het er mee. We hadden op dat moment exact 75 kilometer op de teller en het restant van de tocht, ongeveer 60 kilometer, zouden we tegen de straffe wind in moeten afleggen. Gelukkig konden we veel door “het hout” fietsen, zodat het uiteindelijk toch nog redelijk goed te doen was. We hadden nog wel twee keer lek. Het verwisselen van de achterband van Joop onder Huisseling had toch nog de nodige voeten in de aarde. Zelfs toen Wout, Tonny en ik gelijktijdig probeerden de buitenland er op te frotten leek dit lange tijd een kansloze missie. Toen Tonny met zijn enorme kolenschoppen zich nog eens extra kwaad maakte, lukte het uiteindelijk. Ik dacht even dat ik de velg van carbon hoorde breken onder dit bruut geweld. Dat bleek toch mee te vallen. Harm was de andere pechvogel. Resumerend: met goei been heerlijk gefietst door een prachtige omgeving in de wetenschap dat het met de conditie wel goed zit. Volgende week kunnen we die conditie nog wat verder aanscherpen als we de Maasdijkentocht over een afstand van 100 kilometers fietsen. We vertrekken om 08.00 uur.



Terug naar nieuwsoverzicht
Vorige pagina

Deze website is gerealiseerd door: DigiFactory Webworks
VladerackenVeldtoertocht 2018 VladerackenVeldtoertocht 2018